Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κείμενα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κείμενα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

22.11.14

Η ζωή μετά την πτώχευση των Εκδόσεων Λυμπέρη


Οι ιστορίες τριών πρώην εργαζομένων

Είμαστε τρεις εργαζόμενοι των πρώην Εκδόσεων Λυμπέρη και θελήσαμε με τα κείμενα που ακολουθούν να καταθέσουμε τις εμπειρίες και τα συναισθήματα αυτών των δύο χρόνων που υπήρξαν καταστροφικά για τις ζωές μας. Επειδή δεν είμαστε απλοί αριθμοί στα δημοσιεύματα των εφημερίδων, ούτε ένα ακόμα χαρτάκι του ΟΑΕΔ. Είμαστε άνθρωποι με υπόσταση και αισθήματα και τα θύματα ενός άδικου συστήματος που στις πλείστες των περιπτώσεων ευνοεί τους δυνατούς (αν αυτό θεωρούμε δύναμη φυσικά).
Μπορεί τα βράδια να ξαγρυπνούμε ψάχνοντας τρόπους να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας, όμως όταν πια μας πάρει ο ύπνος η συνείδηση είναι ήσυχη, καθαρή, ενός ανθρώπου που ξέρει ότι έπραξε το σωστό. Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τους πρώην εργοδότες μας κ. Αντώνη Λυμπέρη και κυρία Έλενα Μακρή οι οποίοι 2 χρόνια μετά αρνούνται ακόμα να δουν την αλήθεια κατάματα και να επωμιστούν τις ευθύνες τους. Ο πρώτος κρύβεται και η δεύτερη συνεχίζει να περιφέρεται ρίχνοντας ευθύνες σ’ οποιοδήποτε άλλον εκτός από τον εαυτό της.
Αντιμετωπίσαμε πολλές αντιξοότητες και δυσκολίες αυτά τα χρόνια αλλά ένα είναι το μόνο σίγουρο, μας πείσμωσαν ακόμα περισσότερο και θα παλέψουμε μέχρι τέλους για να διεκδικήσουμε ότι μας αναλογεί.

 
Ιστορία Νο 1
Συγκαταλέγομαι στους 200 απολυμένους των εκδόσεων Λυμπέρη. Πολλά έχουν γραφτεί εδώ και δύο χρόνια για την πορεία μας στις “Εκδόσεις Λυμπέρη” και στους αγώνες που δώσαμε και θα συνεχίσουμε να δίνουμε μέχρι να δικαιωθούμε.
Αυτό που δεν έχει γραφτεί, είναι πως είναι η ζωή μας όλο αυτό το διάστημα και πως καταφέρνουμε να επιβιώσουμε. Να αναγκάζεσαι να αφήσεις το σπίτι σου επειδή δεν έχεις να πληρώσεις το ενοίκιο, να χρειάζεται να ζητήσεις βοήθεια από δικούς σου ανθρώπους για στέγη και τροφή. Να ζεις με την αβεβαιότητα του αν θα βρεις δουλειά και αν ο μισθός θα σου επιτρέπει να είσαι πάλι οικονομικά ανεξάρτητος, όπως είχες επιλέξει να ζεις όλα αυτά τα χρόνια.
 
Η μεγαλύτερη έκρηξη όμως γίνεται μέσα σου, όταν συνειδητοποιείς την μεγάλη απάτη.
 
Τη δοκιμασία που υποστήκαμε, με μειώσεις μισθών, εκ περιτροπής εργασία, υποσχέσεις για ξεπέρασμα της κρίσης αν βάζαμε πλάτη, και τα γνωστά, μπλα, μπλα μπλα, ενώ παράλληλα ενεργούσε για να βγουν αλώβητοι αυτός και οι οικείοι του από την κατάρρευση.

Να είναι σίγουρος ο κ. Αντώνης Λυμπέρης, ότι θα μείνει στην ιστορία των εκδόσεων, σαν ο καπετάνιος που πέφτει πρώτος στη λέμβο για να σωθεί από το μισοβουλιαγμένο καράβι του.

Εμείς πάντως, δεν θα εγκαταλείψουμε, όσος χρόνος και αν χρειαστεί.

Οι 4 μήνες απλήρωτης εργασίας και οι αποζημιώσεις που μας οφείλει, δεν αντιπροσωπεύουν μόνο χρήματα, αλλά την ίδια μας την αξιοπρέπεια.

Ε.Κ.

 

Ιστορία Νο 2
Σ’ αυτά τα δύο χρόνια που πέρασαν από την πτώχευση των «Εκδόσεων Λυμπέρη» έψαξα να βρω το δικό μου μερίδιο ευθύνης για τη θέση που βρέθηκα ξαφνικά. Αυτός που είχε τη μεγαλύτερη ευθύνη αρνήθηκε να την αναλάβει, έβαλε την ουρά στα σκέλια και έβαλε πλώρη γι’ άλλες πολιτείες. Όμως, σ’ αυτή τη ζωή πας πραγματικά μπροστά όταν έχεις το θάρρος να αναγνωρίσεις τα λάθη σου, να αναλάβεις τις ευθύνες σου και να προχωρήσεις καθαρός μπροστά.
Αποφάσισα λοιπόν και εγώ να κάνω την αυτοκριτική μου. Γιατί βρέθηκα ξαφνικά χωρίς δουλειά, μ’ ένα δάνειο, με οικογενειακές υποχρεώσεις να τρέχουν και χωρίς λεφτά; Υπήρξαν μέρες που μέτραγα τα κέρματα για να πάρω ένα γάλα. Πως επέτρεψα στον εαυτό μου να φτάσει σ’ αυτό το σημείο; Σίγουρα όχι από σπατάλη, πάντα ξόδευα στο πλαίσιο των οικονομικών μου δυνατοτήτων.
Σε τι έφταιξα λοιπόν; Ποιο ήταν το λάθος μου; Το λάθος μου ήταν ότι εμπιστεύτηκα και εξαπατήθηκα. Το έβλεπα να έρχεται, είχα τις υποψίες και ενδείξεις, αλλά μέχρι και την τελευταία στιγμή πίστεψα ότι η προσπάθεια του εργοδότη μου να σώσει την επιχείρηση και τους εργαζόμενους της, ήταν ειλικρινής.
Αυτό λοιπόν ήταν το σφάλμα μου. Ότι πίστευα μέχρι πριν από δύο χρόνια ότι δεν μπορείς να βλέπεις τον άλλο στα μάτια και να τον κοροϊδεύεις.
Δεν είμαι αιθεροβάμων, η επιτυχία και η αποτυχία είναι μες τη ζωή. Επιχειρήσεις ανοίγουν και κλείνουν, άλλες πετυχαίνουν και άλλες όχι.Το πως διαχειρίζεσαι την αποτυχία σου κάνει τη διαφορά. Και όταν χάνεσαι από προσώπου γης, σημαίνει ότι η φωλιά σου είναι πολύ λερωμένη.
Οι επιχειρήσεις δεν είναι μόνο κτίρια, αριθμοί και καταθέσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Είναι μια μικρή κοινότητα ανθρώπων της οποίας ηγείσαι και έχεις την ευθύνη. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε. Αυτά υπάρχουν μόνο στα βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Κι’ όμως υπάρχουν παραδείγματα τέτοιων επιχειρήσεων, λίγα, αλλά υπάρχουν.

Τέλος πάντων για να μην μακρηγορώ, τελειώνοντας, κατέληξα στο εξής συμπέρασμα: Ότι από εδώ και πέρα οφείλω να προστατεύω καλύτερα τον εαυτό μου από νεόπλουτους, στυγνούς, εγωκεντρικούς και αμετροεπείς επιχειρηματίες.

Μ.Ε.


Ιστορία Νο 3
Με ένα δακρύβρεχτο e-mail, την 7η Νοεμβρίου 2012, ο κ. Αντώνης Λυμπέρης μας ανακοίνωσε το κλείσιμο των εκδόσεων του και μας ευχαρίστησε για την αδιάκοπη προσφορά μας στον Όμιλο παρά τις περικοπές των μισθών που είχαμε υποστεί. Παράλληλα μας διαβεβαίωσε ότι η άμεση προτεραιότητά του θα ήταν να τακτοποιήσει τις οικονομικές εκκρεμότητες απέναντί μας και να εξασφαλίσει την πληρωμή των υποχρεώσεων της εταιρείας προς εμάς στο μέγιστο δυνατό βαθμό.

Από τότε, 2 ολόκληρα χρόνια μετά, τίποτα φυσικά από αυτά δεν έγινε, αφού ο κ. Λυμπέρης εξαφανίστηκε.

Δεν θα μιλήσω για τα επακόλουθα αυτού του γεγονότος, που για μένα τουλάχιστον σήμαινε και σημαίνει ανεργία, αγωνία για την πληρωμή του στεγαστικού δανείου και λογαριασμούς που τρέχουν, γιατί πιστεύω ότι δεν διαφέρω σε κάτι από τους υπόλοιπους, αλλά για το τι με δίδαξε όλη αυτή η ιστορία. Με δίδαξε λοιπόν, για το τι σημαίνει να είσαι άνανδρος, αφού ο πρώην εργοδότης μας δεν είχε το θάρρος να μας κοιτάξει στα μάτια και να μας ανακοινώσει κατά πρόσωπο ότι ως εδώ ήταν. Γιατί τελικά η εξαπάτηση είναι αυτό που με ενόχλησε περισσότερο κι όχι ότι «έβαλα πλάτη» μάταια εγώ αλλά και όλοι οι συνάδελφοι για να σωθεί η επιχείρησή του.
Όμως εκείνος μπορεί να εξακολουθεί να ζει τη γεμάτη «γκλαμουριά» ζωούλα του, παρά το γεγονός ότι άφησε πίσω του απλήρωτους εργαζόμενους και πόσα άλλα. Εγώ τουλάχιστον κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια...

Α.Μ.

 

11.3.14

Μέσα γκλάμουρ και βραβεία, έξω φτώχεια και ανεργία


αναδημοσίευση από Εφημερίδα των Συντακτών
 
Οι απλήρωτοι των Metropolis ξαναπάνε… Eurovision, διαμαρτυρόμενοι ενάντια στον καταδικασμένο για χρέη πρώην εργοδότη τους Ανδρέα Κουρή, που συνεχίζει να κάνει χρυσές μπίζνες με το Δημόσιο – Ποια αφεντικά των ΜΜΕ έχουν προσχωρήσει στο κίνημα «Δεν πληρώνω»
Της Αφροδίτης Τζιαντζή

 
 
Δύο χρόνια τώρα αγωνίζονται οι απολυμένοι των καταστημάτων Metropolis, για να λάβουν όσα τους οφείλονται σε μισθούς και αποζημιώσεις από τον επιχειρηματία Ανδρέα Κουρή, ιδιοκτήτη του ομίλου Mad. Το Mad συνδιοργανώνει για δεύτερη φορά την ελληνική αποστολή της Eurovision, με απευθείας ανάθεση πέρυσι από την ΕΡΤ και φέτος από το κρατικό μόρφωμα της ΔΤ. O 39χρονος σήμερα επιχειρηματίας, γιος του Μάκη Κουρή, αγόρασε το 2010 την κερδοφόρα ως τότε αλυσίδα δισκοπωλείων Μetropolis και μέσα σε δύο χρόνια τη βούλιαξε, απολύοντας 180 εργαζόμενους και βάζοντας λουκέτο σε 13 καταστήματα. Σχεδόν οι μισοί παραμένουν απλήρωτοι, διεκδικώντας συνολικά περισσότερα από 600.000 ευρώ. Ο Ανδρέας Κουρής είναι υπόδικος για χρέη 1,4 εκατ. ευρώ στο Δημόσιο, για εργοδοτικές εισφορές και ΦΠΑ για το Metropolis, για τα οποία έχει συλληφθεί και φυλακιστεί προσωρινά. 
Το δικαστήριο, εκτός από τις αποζημιώσεις, έχει αναγνωρίσει τις ατομικές ευθύνες του Α. Κουρή έναντι των εργαζομένων ως νομίμου εκπροσώπου της Μετρόπολις ΑΕΕ, επιτρέποντας σε όσους τον μήνυσαν να προχωρήσουν σε κατάσχεση της προσωπικής του περιουσίας, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις νόμιμες διεκδικήσεις τους. Πρόκειται για μια σημαντική πρωτόδικη απόφαση, καθώς ανοίγει τον δρόμο σε χιλιάδες εργαζόμενους, οι οποίοι βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση να προχωρήσουν σε κατάσχεση προσωπικών περιουσιών εργοδοτών που ισχυρίζονται ότι «δεν έχουν», ενώ διάγουν πολυτελή βίο εις βάρος απλήρωτων και απολυμένων.
Μηνύσεις 
Ο Α. Κουρής αντέδρασε μηνύοντας τους 12 απολυμένους και έναν μάρτυρα, κατηγορώντας τους για συκοφαντική δυσφήμηση για όσα του καταμαρτυρούν στην αγωγή τους, με βάση την οποία έχει ήδη καταδικαστεί. Μέχρι σήμερα δεν έχει εμφανιστεί να συνομιλήσει με τους εργαζόμενους στις τριμερείς συναντήσεις στο υπουργείο Εργασίας, ούτε καν στα δικαστήρια. Την απόπειρα ποινικοποίησης του αγώνα των απολυμένων των Metropolis κατήγγειλαν με ψηφίσματα συμπαράστασης δεκάδες σωματεία.
Το κράτος δεν έχει πρόβλημα να κάνει μπίζνες με τον υπόδικο επιχειρηματία, ευνοώντας τον με χορηγίες (ΟΠΑΠ και Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο), αναθέσεις διοργανώσεων στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, με αποκορύφωμα τη διοργάνωση της Εurovision, που του ανατέθηκε και φέτος με αδιαφανείς διαδικασίες, ενώ δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα κανένας απολογισμός για την περσινή Eurovision.
Φέτος, για δεύτερη φορά, οι απλήρωτοι των Μetropolis «Πάνε Eurovision» και δίνουν ραντεβού αύριο στις 7.30 μ.μ. έξω από το Acro Music Hall στο Γκάζι (Ιερά Οδός 1-13), όπου διεξάγεται ο ελληνικός τελικός ως «Εuro Song – A Mad Show». Στη συγκέντρωση συμμετέχουν εργατικά σωματεία και συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιάς, που όλο αυτό το διάστημα στέκονται έμπρακτα στο πλευρό των απολυμένων στα Metropolis, όπως εκείνοι στηρίζουν αντίστοιχους αγώνες
 
«ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ» ΑΠΟ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΔΙΑΣΠΑΣΜΕΝΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
Οι «μπαταχτσήδες» των ΜΜΕ
Κόμμα «Δεν πληρώνω» έχουν συστήσει οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ, αφήνοντας χιλιάδες εργαζόμενους απλήρωτους και εγκλωβισμένους σε επιχειρήσεις που, είτε έκλεισαν οριστικά είτε καρκινοβατούν, χρωστώντας μισθούς μηνών και ξεγελώντας τους εναπομείναντες εργαζόμενους με «έναντι». Εκμεταλλευόμενοι τις μεγάλες καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης και νομικά παραθυράκια που τους επιτρέπουν να ξανανοίγουν επιχειρήσεις με παρένθετες εταιρείες, οι «μπαταχτσήδες» των ΜΜΕ εφαρμόζουν παρόμοιες παρελκυστικές μεθόδους με τους συναδέλφους τους άλλων κλάδων, διαπρέποντας στο «διαίρει και βασίλευε», εναλλάσσοντας το μαστίγιο της ανεργίας με το καρότο των υποσχέσεων.


ΑΛΤΕΡ (Koυρής-Γιαννίκος): Απλήρωτοι πάνω από τρία χρόνια παραμένουν οι περίπου 650 εργαζόμενοι του Αλτερ, που στα τέλη του 2011 ξεκίνησαν επίσχεση εργασίας, αφού οι συν-ιδιοκτήτες του ομίλου Γ. Κουρής και K. Γιαννίκος τούς χρωστούσαν μισθούς ενός χρόνου, σχεδόν 9 εκατομμύρια. Ο πολύμηνος αγώνας τους, με κατάληψη του στούντιο και εκπομπές από τη συχνότητα του καναλιού, συγκέντρωσε μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης, ενώ έχουν κερδίσει ήδη δικαστικές αποφάσεις. Δεκτή έγινε φέτος το φθινόπωρο η αίτηση πτώχευσης που υπέβαλαν περίπου 200 εργαζόμενοι. Ο Κ. Γιαννίκος παραμένει προφυλακισμένος για χρέη στο Δημόσιο ύψους 2,8 εκατ. ευρώ, ενώ περίπου ένα μήνα παρέμειναν στη φυλακή οι Γιώργος και Αντρέας Κουρής για χρέη στο Δημόσιο 1,4 εκατ. ευρώ.
«Απογευματινή» (Κ. Σαραντόπουλος): 130 είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι της ιστορικής εφημερίδας «Απογευματινή» που κατέβασε ρολά τον Οκτώβριο του 2010, ενώ ήδη χρωστούσε μισθούς 4 μηνών. Έκτοτε οι εργαζόμενοι έχουν δικαιωθεί στα δικαστήρια, που απέρριψαν τρεις φορές τις αιτήσεις του ιδιοκτήτη Κ. Σαραντόπουλου για πτώχευση, κρίνοντας ότι έγινε με δόλιες προθέσεις. Οι εργαζόμενοι έχουν κάνει καταγγελία στο ΣΔΟΕ για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, καταθέτοντας στοιχεία για ύποπτες εκροές χρημάτων από τα ταμεία της «Απογευματινής» και μετακινήσεις ποσών μεταξύ offshore και στελεχών της διοίκησης, από τα οποία προκύπτει ότι έσοδα της εφημερίδας κατέληξαν σε προσωπικούς λογαριασμούς της οικογένειας Σαραντόπουλου.


«Ελευθεροτυπία» (Χ.Κ. Τεγόπουλος): Απλήρωτοι και χωρίς αποζημίωση παραμένουν από τον Ιούλιο του 2011 οι περίπου 850 εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος, που σταμάτησε να εκδίδει την «Ελευθεροτυπία» τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, όταν οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν επίσχεση εργασίας. Από τότε η εταιρεία υπέβαλε ανεπιτυχώς αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99, ενώ δεν έχει καταβάλει ούτε ευρώ στους απολυμένους πλέον εργαζόμενους. Τον Ιανουάριο του 2012 η «Ελευθεροτυπία» επανεκδόθηκε μέσω της παρένθετης εταιρείας «Τρίτη Οψη» του δικηγόρου Χ. Οικονομόπουλου, με περίπου 160 άτομα προσωπικό, στους οποίους οφείλονται εκ νέου δεδουλευμένα. Η Χ.Κ. Τεγόπουλος οφείλει σε εργαζόμενους, πιστωτές και ασφαλιστικά ταμεία πάνω από 20 εκατ. ευρώ.


Liberis Publications S.A.: 200 εργαζόμενους πέταξε στον δρόμο τον Νοέμβριο του 21012 ο εκδότης Αντώνης Λυμπέρης, βάζοντας αιφνιδιαστικά λουκέτο σε 15 περιοδικά και 2 ραδιόφωνα, ενώ είχε ήδη προβεί σε μειώσεις μισθών και εκ περιτροπής εργασία. Ο Λυμπέρης είχε ήδη μεταβιβάσει τίτλους σε ανύποπτο διάστημα σε άλλη εταιρεία, ενώ μόνο στο Ταμείο των δημοσιογράφων οφείλει 10 εκατομμύρια ευρώ, από μη καταβολή αγγελιόσημου.


Imaco (Π. Kωστόπουλος): Λουκέτο έβαλε τον Φεβρουάριο του 2012 ο όμιλος Imaco του Π. Κωστόπουλου, ενώ ήδη από τον Οκτώβριο του 2011 είχε σταματήσει να πληρώνει τους εργαζόμενους και έκλεινε περιοδικά. Οπως καταγγέλλουν όσοι απολύθηκαν (με δική τους αίτηση), τους οφείλονται περίπου 2,5 εκατ. ευρώ, εκκρεμούν αγωγές εναντίον του εκδότη, ενώ έχει γίνει δεκτή η αίτηση πτώχευσης που υπέβαλαν οι ίδιοι. Ενώ έχουν μεταβιβαστεί οι περισσότεροι τίτλοι των περιοδικών, δεν καταβλήθηκαν χρήματα στους εργαζόμενους. Τον Νοέμβριο ο Π. Κωστόπουλος συνελήφθη για χρέη στο Δημόσιο ύψους 400.000 ευρώ.
«Κέρδος» (Θ. Λιακουνάκος): Μισθούς από τον Απρίλιο του 2013 και δεδουλευμένα προηγούμενων ετών οφείλει ο Θ. Λιακουνάκος, της εφημερίδας «Κέρδος», στους εργαζόμενους, που συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους, ενώ διεκδικούν επίσης επιστροφή χρημάτων από παράνομες μονομερείς μειώσεις στους μισθούς τους. Οπως καταγγέλλουν, ο Θ. Λιακουνάκος εξακολουθεί να διάγει πολυτελή βίο και να εισπράττει χρήματα από το ελληνικό Δημόσιο, αφήνοντάς τους απλήρωτους. Το όνομα του εκδότη εμπλέκεται στο σκάνδαλο με τις μίζες στα εξοπλιστικά προγράμματα από τις καταθέσεις του Α. Κάντα, κάτι που ο ίδιος αρνείται.
«Εξπρές» (Κ. Καλοφωλιάς): Μισθούς δύο ετών κατά μέσο όρο οφείλει ο Κ. Καλοφωλιάς στους εργαζόμενους, ενώ η εφημερίδα «Εξπρές» σταμάτησε να εκδίδεται τον Ιούλιο του 2013. Συνολικά καταγγέλλεται ότι οφείλονται δεδουλευμένα 2 εκατ. ευρώ, 9 εκατ. ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία και 9 εκατ. στην εφορία.
«Ισοτιμία» – «Παρασκευή και 13» – «Αποκαλύψεις»: Απλήρωτοι είναι οι εργαζόμενοι σε πολλές μικρές εφημερίδες που έβαλαν λουκέτο. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Σ. Κοτρώτσου των «Αποκαλύψεων», που έκλεισε την εφημερίδα τον Απρίλιο του 2011 χρωστώντας ήδη εφτά μηνών μισθούς σε περίπου 60 εργαζόμενους που δεν έχει αποζημιώσει ως σήμερα. Συνέχισε την καριέρα του πρώτα στο «Real» και πλέον στο «Action 24», ενώ, όπως διαφημίζει, είναι ιδιοκτήτης ιστοσελίδων με μικρή επισκεψιμότητα αλλά γενναιόδωρη κρατική διαφήμιση.
«Επενδυτής»: Απλήρωτοι από τον Αύγουστο παραμένουν οι περίπου 70 εργαζόμενοι στον «Επενδυτή», που έχουν προχωρήσει σε επίσχεση από τον Ιανουάριο, μετά το εταιρικό διαζύγιο των δύο πρώην συν-ιδιοκτητών «Ελεύθερου Τύπου» και «Επενδυτή», Μπενέκου – Σκαναβή.
ΕΡΤ: Εκκρεμότητες υπάρχουν στις αποζημιώσεις τουλάχιστον 1.000 από τους 2.500 απολυμένους της ΕΡΤ, ενώ σε όλους οφείλεται η άδεια του καλοκαιριού και δεδουλευμένα από τις λεγόμενες «πρόσθετες» αποδοχές (υπερωρίες, νυχτερινά κ.λπ.) και το επίδομα άδειας.
Εφημερίδα «Αγγελιοφόρος»: Απλήρωτοι τέσσερις μήνες είναι οι εργαζόμενοι στον «Αγγελιοφόρο» της Θεσσαλονίκης, που έχουν ξεκινήσει κινητοποιήσεις.
 
Τα τρικ των εργοδοτών
1. «Βάλτε πλάτη»: Απολύσεις και περικοπές με πρόσχημα τη σωτηρία της επιχείρησης είναι το πρώτο βήμα πριν από το λουκέτο. Εφαρμόστηκε με επιτυχία σε αρκετά ΜΜΕ (Λυμπέρης, Κωστόπουλος), αναβάλλοντας απλώς για λίγους μήνες το κλείσιμο.
2. «Ε-ε-έρχεται ο επενδυτής»: Μαζί με τις καθυστερήσεις μισθών έρχονται οι πρώτες υποσχέσεις. Είτε με τη μορφή ενός δανείου είτε ενός επενδυτή που θα σώσει το καράβι από το ναυάγιο, είναι το αμέσως επόμενο βήμα για να πεισθούν οι απλήρωτοι είτε να συνεχίσουν να δουλεύουν είτε να μην κάνουν αγωγές.
3. Οι «καλοί» και οι «κακοί»: Ο διχασμός μεταξύ εργαζομένων είναι παλιά και δοκιμασμένη μέθοδος με μόνο κερδισμένο τον εργοδότη.
4. Η «καλή» και η «κακή» επιχείρηση: Το εγχείρημα «βουλιάζω τη χρεωμένη επιχείρηση, για να ανοίξω άλλη με νέο όνομα ή παρένθετο ιδιοκτήτη» έχει δοκιμαστεί άλλοτε ανεπιτυχώς (υπόθεση Σαραντόπουλου, του οποίου η αίτηση πτώχευσης απορρίφθηκε καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι ήθελε να ξεφορτωθεί τους εργαζόμενους και να ξανανοίξει την εφημερίδα με άλλο μανδύα) άλλοτε με πρόσκαιρη επιτυχία.
5. Δικαστικός λαβύρινθος: Ενώ πολλοί εργαζόμενοι κερδίζουν δικαστικές μάχες, σπάνια καταφέρνουν να εισπράξουν αφού οι εργοδότες ισχυρίζονται αδυναμία πληρωμής, οχυρωμένοι πίσω από τη νομοθεσία για τις Α.Ε., ενώ συνήθως διασφαλίζουν την προσωπική τους περιουσία. Δρόμο προς τη διεκδίκηση προσωπικών περιουσιών των ιδιοκτητών ανοίγει η δικαστική απόφαση υπέρ των απολυμένων του Metropolis.

από Η Εφημερίδα των Συντακτών

26.11.13

Ματαίωση της παρουσίασης του βιβλίου του Σ. Κοτρώτσου από παρέμβαση εργαζομένων

Αναδημοσίευση από Κατάληψη ΕΣΗΕΑ:



Παρέμβαση 40 περίπου απλήρωτων εργαζομένων και αλληλέγγυων, πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι στο ξενοδοχείο «Athens Plaza» όπου ήταν προγραμματισμένη η παρουσίαση του βιβλίου του Σεραφείμ Κοτρώτσου, «Η συμμορία του λύκου».
Οι συγκεντρωμένοι αφού ανάρτησαν πανό και μοίρασαν κείμενα στους προσκεκλημένους διέκοψαν τις ομιλίες και κατήγγειλαν την υποκρισία του Κοτρώτσου που εδώ και 3 χρόνια τους χρωστάει δεδουλευμένα και αποζημιώσεις από την εφημερίδα «Αποκαλύψεις» που κατείχε ενώ παράλληλα διατηρεί με υποδειγματική επιμέλεια το «αντιμνημονιακό» του προφίλ μέσα από τις εκπομπές και την αρθρογραφία του. Στη συνέχεια κάλεσαν τους συμμετέχοντες στο πάνελ να σταματήσουν να δίνουν κάλυψη στον ίδιο και τις πρακτικές του και να αποχωρήσουν αφήνοντάς τον μόνο να εξηγήσει πως είναι δυνατόν να συμβαδίζει η «αντιμνημονιακή» και «φιλεργατική» δήθεν ρητορεία με τους απλήρωτους εδώ και 3 χρόνια εργαζόμενους. Ο Κοτρώτσος από τη μεριά του προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις ψελλίζοντας αοριστολογίες και κάνοντας αντιφατικές αναφορές χωρίς στην ουσία να δεσμευθεί για τίποτε συγκεκριμένο.
 
Μετά την καταγγελία αποχώρησαν κάποιοι από το κοινό και ύστερα από περαιτέρω παραίνεση των συγκεντρωμένων, αποχώρησαν οι παρόντες βουλευτές του Σύριζα καθώς και ο συντονιστής της φιέστας Ν. Χατζηνικολάου.

Κάπου εδώ έλαβε τέλος η παρουσίαση, υπενθυμίζοντας σε όλους πως τα αφεντικά που επιλέγουν τον δρόμο της εργοδοτικής ασυδοσίας με τις πλάτες της συγκυβέρνησης και των «ραμμένων στα μέτρα τους» νόμων θα βρίσκουν απέναντί τους συνεχώς την αλληλεγγύη των εργαζόμενων.
 
ΥΓ: Το άθλιο και ψευδές δημοσίευμα, δήθεν ρεπορτάζ του site iefimerida, το οποίο αναπαρήγαγαν χωρίς καμία διασταύρωση και άλλα blogs και portals είχε προφανώς πηγή της είδησης τον ίδιο τον Κοτρώτσο καθώς όσοι αποχώρησαν, το έκαναν δηλώνοντας τη συμπαράστασή τους στους εργαζόμενους και όχι υπό το φόβο του υποτιθέμενου «προπηλακισμού» ενώ ποτέ δεν αποκαλέστηκε αλήτης ο Παπαδημούλης.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε.


Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ ΚΑΙ Η «ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ»

Ο Σεραφείμ Κοτρώτσος έχει βαλθεί να μας αποδείξει ότι το θράσος και η υποκρισία του ανθρώπου μπορεί να είναι απεριόριστα. Δε φτάνει, λοιπόν, που ενώ είναι υπόδικος για τους μισθούς και τις αποζημιώσεις που μας χρωστά από το τελευταίο εκδοτικό του ναυάγιο, κατακεραυνώνει δήθεν από τη ραδιοφωνική του εκπομπή τους υπερασπιστές του μνημονίου και δίνει το λόγο σε άλλους απολυμένους εργαζόμενους, έφτασε τώρα και στο σημείο να εκδώσει βιβλίο για να μας αναλύσει πώς η Γερμανία έστησε το «σιδηρούν παραπέτασμα» των μνημονίων, της ύφεσης, της φτώχειας και της ανεργίας. Αυτός, που όλους εμάς μας έσπρωξε στην ανεργία και μας καταδίκασε στη φτώχεια, εφαρμόζοντας μνημονιακά μέτρα στις πλάτες μας πριν καν ψηφιστούν.
 
Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή. Ο Σ. Κοτρώτσος τοποθετώντας από κοινού με τον άλλο πτωχευμένο πλέον εκδότη, Λουκά Κατσώνη (ο οποίος εκδίδει σήμερα την ελληνική έκδοση του Foreign Affairs...), ένα μηδαμινό κεφάλαιο από τα χρήματα που αποκόμισε από το πάρτι εκατομμυρίων της Ολυμπιάδας ίδρυσαν την εταιρεία CITIZEN. Η εταιρεία κατάφερε να εκδίδει την εφημερίδα «Αποκαλύψεις» πληρώνοντας κανονικά τους εργαζόμενους για το χρόνο ρεκόρ των 4 μηνών, μέχρι τον Αύγουστο του 2010.
 
Έκτοτε ο Κοτρώτσος αποφάσισε ότι δε θα χρηματοδοτήσει άλλο την εφημερίδα από τη διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία που «δημιούργησε» από τη θητεία του ως διευθυντής στο γραφείο τύπου των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και μετέπειτα στον Ελεύθερο Τύπο. Έτσι στράφηκε στους μισθούς των εργαζόμενων. Αφού «τζίραρε» για 7 μήνες τα δεδουλευμένα μας για να βγάζει την εφημερίδα του, τον Απρίλιο του 2011 μας ανακοίνωσε την αναστολή της έκδοσής της, πετώντας μας στο δρόμο χωρίς να καταβάλει τους μισθούς αρκετών μηνών, τις αποζημιώσεις και τις ασφαλιστικές εισφορές...
 
Όλο αυτό το διάστημα ήταν και εκδότης της αθλητικής στοιχηματικής εφημερίδας GOBET μέσω της Ε.Π.Ε Cleversport και με βασικά έσοδα τη χορηγία του ΟΠΑΠ (στη χαμηλότερη σε πωλήσεις στοιχηματική εφημερίδα...). Η ιστορία ανάλογη με τους εργαζόμενους στις «Αποκαλύψεις», μόνο που η παραγωγή και η διανομή της GOBET στηρίχθηκε κατά βάση στην «μαύρη εργασία». Οι «υποσχέσεις» για υπογραφή σύμβασης εργασίας, κρατούσαν ομήρους τους εργαζόμενους μέχρις ότου όλο και περισσότεροι περίσσευαν και βδομάδα με την βδομάδα «απολύονταν» ενώ ακόμα περίμεναν την πρόσληψη τους!
 
Σήμερα, ο Σεραφείμ Κοτρώτσος, αφού τσέπωσε τους μισθούς των περίπου 60 εργαζόμενων στις Αποκαλύψεις, αλλά και τις ασφαλιστικές εισφορές στα ταμεία τεχνικών και δημοσιογράφων, βρήκε θαλπωρή στη ζεστή αγκαλιά του Νίκου Χατζηνικολάου, ο οποίος ανέλαβε να τον μεταμορφώσει από έναν κοινό μπαταχτσή σε «ρομπέν των δασών» της δημοσιογραφίας. Προσφάτως βρήκε και τηλεοπτική στέγη στο κανάλι Action 24, του εξ' απορρήτων του Βενιζέλου, Διονύση Παναγιωτάκη. Για όσους δεν γνωρίζουν, στον κύριο Παναγιωτάκη λίγο πριν ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποχωρήσει από το Υπ. Οικονομικών ανατέθηκαν δύο συμβάσεις με τον ΟΠΑΠ αξίας 1.2 εκατομμυρίων, με τα οποία μετέτρεψε το παλιό Sport TV των Λαυρεντιάδη/Κυριακίδη σε «πολιτικό» κανάλι προσλαμβάνοντας διάφορα «μπουμπούκια» της πασοκικής δημοσιογραφίας.
 
Ο υπόδικος πρώην εκδότης, νυν «μάχιμος» δημοσιογράφος και πλέον συγγραφέας, διατυμπανίζει δεξιά και αριστερά τη δεινή οικονομική του κατάσταση. Την ίδια ώρα βέβαια διαφημίζει ότι κατέχει 2 site, τα οποία, αν και αριθμούν ελάχιστες επισκέψεις, βρίθουν από διαφημίσεις, στις περισσότερες περιπτώσεις κρατικές (ΟΠΑΠ, Εθνική Τράπεζα, ΕΣΠΑ).
 
Το πώς ένας πτωχευμένος πρώην εκδότης, ο οποίος χρωστάει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε εργαζόμενους και ασφαλιστικά ταμεία δύναται να έχει εταιρεία η οποία μάλιστα παίρνει και κρατική διαφήμιση είναι αφελής ερώτηση για το μεταρρυθμισμένο ελληνικό κράτος του 2013.
 
Δεν πρόκειται να αποδεχτούμε αυτό που εδώ και 3 χρόνια προσπαθούν να μας επιβάλλουν ως δεδομένο με την επίφαση της οικονομικής κρίσης, ότι ο κάθε εργοδότης μπορεί ανενόχλητος να καθιερώνει την απλήρωτη εργασία βαφτίζοντάς τη αδυναμία καταβολής των οφειλομένων, ενώ παράλληλα συνεχίζει τον πολυτελή του βίο.
 
Υπενθυμίζουμε στον Κοτρώτσο ότι θα μας βρίσκει μπροστά του συνεχώς, έως ότου καταβάλει τους μισθούς και τις αποζημιώσεις που χρωστάει και στον τελευταίο εργαζόμενο.

ΚΟΤΡΩΤΣΟ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ «ΛΥΚΟΥ ΣΥΜΜΟΡΙΑ»,
ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
 
Απλήρωτοι/απλήρωτες
 

26.10.13

“Δουλέψτε JUMBO – δουλέψτε τζάμπα”

 

 
Το κείμενο μοιράστηκε κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας έξω από το JUMBO:

Η νέα Jumbo-βιτρίνα φούλαρε: Με μπλούζες, παντελόνια και ζακέτες για παιδιά και εφήβους, σχολικά είδη και τζάμπα εργαζόμενους, έτοιμους να σε εξυπηρετήσουν, μόλις με 200 ευρώ το μήνα!
Τρέξε να προλάβεις! Ο θαυμαστός κόσμος των JUMBO σε περιμένει! Έχει τις χειρότερες συνθήκες εργασίας, εκδικητικές απολύσεις και ωράρια που παραβιάζονται προκλητικά και αυθαίρετα από τους εργοδότες.

Τρέξε τώρα στα JUMBO! Για να προλάβεις 70% εκπτώσεις στους…μισθούς, την ίδια ώρα που η εταιρεία παρουσιάζει ρεκόρ τζίρου, ξεπερνώντας τα 500 εκατ. ευρώ, στην ετήσια χρήση Ιούνιος 2012 – Ιούνιος 2013.
Τρέξε στα JUMBO! Για να τραγουδήσεις χαρούμενος στους εργαζόμενους “δουλέψτε JUMBO – δουλέψτε τζάμπα”. Γιατί είναι αλήθεια ότι -αν είσαι τυχερός και πιάσεις δουλειά στο θαυμαστό βασίλειο των παιχνιδιών- με τα JUMBO να ζήσεις, δεν μπορείς ούτε ώρα.
Γιατί η εταιρεία πρότεινε στους εργαζόμενους της να δουλεύουν με συμβάσεις 4ωρης απασχόλησης, οι οποίες φυσικά και παραβιάζονται, με μισθό 200 ευρώ, που δεν φτάνει στους εργαζόμενους ούτε για να αγοράσουν μαρκαδόρους για τα παιδιά τους.
Αν λοιπόν το παιδί σου ξεκινά το νηπιαγωγείο, το Δημοτικό ή το Γυμνάσιο κι εσύ τρέχεις να του πάρεις όλα τα σχολικά, τρέξε στο θαυμαστό κόσμο…
Ή μήπως να το ξανασκεφτείς; Μήπως να ψάξουμε μαζί τι κρύβεται πίσω από το θαυμαστό κόσμο της εταιρείας;
Αν είσαι άνεργος γονιός και θες να πάει το παιδί σου στο σχολείο με τα σχολικά του είδη, μάλλον δεν συναντάς την συμπάθεια ή την ανοχή της εταιρείας. Γιατί λίγες μέρες πριν, η “αγαπημένη εταιρεία για μικρούς και μεγάλους” έστειλε στο δικαστήριο έναν άνεργο πατέρα από το Βόλο για 12 ευρώ. Φαίνεται τελικά, πως στο ”παιχνίδι” του κέρδους δεν χωράνε συναισθηματισμοί.
Θυμάσαι το τελευταίο διαφημιστικό μήνυμα τη εταιρείας, που προσπαθεί να προσελκύσει το καταναλωτικό κοινό δείχνοντας τον ήρωα Jumbo να “εκτελεί” τις υψηλές τιμές των απαραίτητων για τους μαθητές προϊόντων και να “απελευθερώνει” τους “αλυσοδεμένους” γονείς; Ο ήρωας της εταιρείας ήταν “ο Jumbo, ο τιμωρός των υψηλών τιμών”.
Όμως στην πραγματική ζωή, έξω από τις κάμερες και το μάρκετινγκ, ο Jumbo όχι μόνο δεν έσπασε την…αλυσίδα που έσερνε μαζί του ο άνεργος πατέρας στο Βόλο μαζί με μια λίστα σχολικών ειδών, στην οποία αδυνατούσε να ανταποκριθεί οικονομικά, αλλά αντίθετα του πέρασε χειροπέδες για κλοπή μαρκαδόρων αξίας 12 ευρώ.
Ε ΡΕ, DJANGO ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖEΤΑΙ!
Κέρδη στα ύψη, εργαζόμενοι στο σκλαβοπάζαρο, γονείς στο δικαστήριο.
Αφελή επιχειρηματία, ο DJANGO, ο κινηματογραφικός ήρωας που γελοιοποιείς στη διαφήμιση σου, δεν είναι δικός σου ήρωας. Είναι δικός μας. Γιατί έγινε σύμβολο της αξιοπρέπειας των δούλων. Γιατί, από άκρη σε άκρη στον κόσμο, όποιος τον είδε, κατάλαβε ότι έγινε σύμβολο της απελευθέρωσης των φτωχών από τα βασανιστήρια, τα δικαστήρια και τα σκλαβοπάζαρα που τους έσερναν κάτι τύποι σαν εσένα.
Σ” ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΔΕΝ ΧΩΡΑΜΕ ΟΛΟΙ! Στους καιρούς της κρίσης, το δίλημμα έχει γίνει πια ξεκάθαρο: Ή εμείς και η αξιοπρέπειά μας, ή αυτοί και τα ατέλειωτα κέρδη τους.
ΜΙΛΑ! ΔΡΑΣΕ! ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ!

20.9.13

Μ. Χατζιδάκης "Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι"


 
Αναδημοσίευση:
Τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, ο Μάνος Χατζιδάκις αφιέρωσε την συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτον εναντίον του Νεοναζισμού. Κατέγραψε τις σκέψεις και τις ανησυχίες του στο κείμενο που ακολουθεί και προοριζόταν για το πρόγραμμα της συναυλίας, αλλά σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.
Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.
Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).
Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.
Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.
Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.
Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.
Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

από Άνεργοι-Άνεργες από τις Γειτονιές της Αθήνας